Leven na de dood

Dagboek van een rouwproces

Achterflap en omslag: Ik ben niet alleen. Ik ben met twee. Ik noem dat spiritualiteit. Mijn lichaam gonst ervan. Begin augustus 2010 kwam het nieuws dat Hilde, de geliefde van Marc Van den Bossche, kanker had en niet meer zou genezen. Tijdens haar laatste levensjaar en in de periode na haar overlijden trachtte Van den Bossche hiermee in het reine te komen. Gedragen door de herinnering aan de energieke vrouw die Hilde was, zocht hij naar een manier van leven die zijn geliefde bleef huldigen en liet voortleven. Blijven bewegen werd voortaan het motto van de filosoof en duursporter, die fietste voor Kom op tegen kanker en de confrontatie zocht op de Mont Ventoux. Elke pedaalslag was een symbool voor het verdergaan, zoals Hilde dat wou. En natuurlijk – ik geef het toe – was er ook het fiere gevoel dit nog te kunnen, het opnieuw te kunnen. Jij hebt mij hierheen gedragen, Hilde. Ploegmaat. Kopvrouw. Mentor. Coach. Trainer. Dank je.Nu pas, ruim anderhalf jaar na Hildes dood, ben ik klaar om een andere dimensie van dat laatste jaar met haar onder woorden te brengen. Nu pas kan ik zeggen dat dit het mooiste jaar uit onze negen jaar durende relatie was. Tot dusver heb ik moeten wachten om te kunnen schrijven over het ontdekken van liefde op een manier die ik voorheen niet eens kon bevroeden. De liefde voor een vrouw die niet meer zal genezen. De tederheid die een wegkwijnend lichaam oproept. Het idee in zekere zin samen te sterven. Het idee dat er op een bepaalde manier een leven is na de dood. Een voort-leven. Als een dialoog die niet kan ophouden, zelfs als die niet meer lichamelijk verankerd is.