Egodocument van Joke Rocher die beschrijft hoe zij in haar jonge jeugd grotendeels werd opgevoed door haar grootouders. Haar vader stierf toen ze twaalf was en haar moeder stierf toen zij dertien was, na een langdurige ziekteperiode. Haar jeugd bracht ze grotendeels door in kindertehuizen. Op haar zeventiende raakte ze zwanger en beviel in een tbs-kliniek. De vader bleek later een grote crimineel te zijn en haar tweede man, de vader van vier van haar kinderen, vernederde- bedreigde- en mishandelde haar. Een derde man, Leo, sloeg haar bont en blauw, en gebruikte een pistool om te dreigen, schoot zelfs op haar kinderen. Ze vluchtte een paar keer, maar altijd haalde hij haar weer terug. Leo stierf in 1999. Joke laat in dit boek ook zien hoe ze machteloos in de val zat, hoe ze het heeft gered en wat haar hielp. Joke: Toen ik eenmaal kon doen wat ik wilde, was ik eerst bang voor die vrijheid. Ik begon met mijn boek De wraak van het millennium, om alles van me af te schrijven. Maar ik schreef het juist naar me toe. Ik vond een oplossing door weer onder de mensen te gaan waar ik bijna van vervreemd was, ik ben parttime gaan werken in een groot partycentrum voor bruiloften en partijen en dat doet me goed. Mijn collegas mogen me graag en waarderen me voor wat ik doe. Na al die jaren krijg ik weer eens complimenten. Ik ben nu een echt vrij mens, die, terwijl ze al 58 is, toch in staat is geweest de draad weer op te pakken en te leven zonder angst en spanningen, mishandelingen en intriges. Dat is een hele opluchting. Terugdenkend vind ik mezelf stom en naïef en kan ik nog boos worden op mezelf, omdat ik nu zie dat het leven wel fijn kan zijn.
Auteur Joke Rocher Jaar 2002 OCLC 66987273 (link naar de bibliotheek) Perspectief Patiënt Publicatie type Boek Thema Afhankelijkheid Familieverhoudingen Geestelijke gezondheidszorg Seksueel misbruik Uitgever Mijn eigen Boek
