Schaduwkind

In het boek Schaduwkind schrijft P.F. Thomése, op een poëtische manier over hoe hij de periode na de dood van zijn dochtertje Isa doorgekomen is. In radeloosheid, met onervaren, niet toereikende woorden omdat hij die nog moet leren schrijven. In 49 hoofdstukjes met veelzeggende titels als Stil zijn, Van voor de taal, zoekt hij naar betekenissen van taal, maar ook van een toekomst zonder Isa en weet dat hij moet toegeven en door een medium als taal zal gaan communiceren. Hij beschrijft zijn gedachten, wat er in hem omgaat, hoe hij rouwt, de rol van taal, verwijst naar ervaringen en de afwezigheid van woorden daarvoor, zijn onmacht om goed te kunnen verwoorden. Hij zoekt naar nieuwe woorden, om gedachten te ordenen over ervaringen, te kunnen schrijven over wat het teweegbrengt, het verlies van zijn dochtertje Isa. Hij geeft mooie filosofische observaties, zoekt troost in en tussen woorden, gebruikt taal, denkt na over wat taal doet. Want Isa is er tussen de woorden, in de woorden waar de schrijver op wacht, maar ook zolang we nog woorden weten te vinden, zitten we nog goed en als we onze woorden niet hadden zouden we verdwarrelen in de aarde. De schrijver zoekt zo in dit boek naar de zin&rsquo van zijn leven nu het kind gestorven is. Wat doen we hier nog Thomése geeft zo niet zozeer een feitelijke beschrijving van wat er gebeurd is, maar zoekt als rouwende troost en levert daarmee voor de lezer troost en inzichten bijvoorbeeld: Pag.10:Ontbrekend woordEen vrouw die haar man begraaft, wordt weduwe genoemd, een man die zonder vrouw achterblijft, weduwnaar. Een kind zonder ouders is wees. Maar hoe heten vader en moeder van een gestorven kind?Pag.55: Er is zoveel, zoveel meer ( hoeveel weet ik nog niet, het missen is nog maar net begonnen), en het zal allemaal, heel haar ongeleefde leven lang, in afwachting moeten blijven. Ze is dood ja, maar dat hoeven de dingen ons tocht niet steeds op nieuw te zeggen?  Pag.73: Overal ter wereld zijn kantoortjes waar dagelijks over leven en dood wordt beschikt door mensen die voor zessen thuis moeten zijn.