Verraderlijk gewoon

Licht verstandelijk gehandicapte jongeren, hun wereld en hun plaats in het strafrecht

De onderzoekster vroeg zich af hoe het kwam dat tegenwoordig licht verstandelijk gehandicapte jongeren de laatste twee decennia sterk oververtegenwoordigd geraakt, terwijl ze in de vrijwillige hulpverlening ondervertegenwoordigd blijven. Maar liefst de helft van hen is licht verstandelijk gehandicapt. Ze onderzocht 120 reclasseringsdossiers van licht verstandelijk gehandicapte (LVG) jongeren en interviewde jeugdreclasseringswerkers, vertegenwoordigers van politie, officieren van justitie en kinderrechters. Ze onderzocht een aantal vragen:Waarom komt deze van nature kwetsbare groep steeds meer in contact met justitie, met alle gevolgen van dien? Wat weten de professionals van deze kwetsbare groep jongeren? Welke delicten plegen deze jongeren en hoe is de hulpverlening vóór en na het delict? Zijn er maatschappelijke veranderingen op sociaal en politiek gebied die hebben gemaakt dat deze jongeren oververtegenwoordigd zijn geraakt in het strafrecht? Belangrijk blijkt te zijn, dat binnen de hulpverlening de normalisatiegedachte speelt. Maar is het wel goed om de jongend normaal te bejegenen? Zijn jongeren en samenleving niet meer gebaat bij een andere benadering? Marigo Teeuwen beschrijft de wereld van LVG-ers aan de hand van hun ervaringen met politie en justitie. De jongeren hebben alleen een beperkte intelligentie, ze zijn ook niet in staat zich sociaal aan te passen, hebben geen controle over hun agressie en hebben geen inzicht in hun eigen situatie. En ze zijn gemakkelijk te beinvloeden. Daarom is het de vraag of je jongeren moet straffen in plaats van meer te begeleiden en ondersteunen, behandelen voor hun psychische invaliditeit. Straffen van deze jongeren verbetert hun gedrag niet.