door Wies van der Heijden | mrt 3, 2022
Mijn toespraak op de afscheidsdienst van Marijke begon zo: Het is wat staccato geschreven maar dat komt door de tijd die je gegeven is op een crematie. Meer tijd moet je kopen. Eigenlijk wel bizar dat je bij een crematorium tijd kunt kopen, hier wel. Jammer genoeg ben...
door Wies van der Heijden | mrt 3, 2022
Femke en Eberhard ontmoeten elkaar tijdens het werk op zijn advocatenkantoor. Ze worden verliefd, trekken van huis naar huis door de stad, tot ze een vaste plek vinden. Ze trouwen en krijgen kinderen. Zij werkt als tekstschrijver, hij wordt minister, daarna...
door Wies van der Heijden | mrt 2, 2022
De verloskundige tuurt naar het scherm en beweegt de transducer over mijn buik. “Ik kan het hartje niet vinden. Ik ga de gynaecoloog halen.” De arts heeft weinig tijd nodig om te bevestigen wat we eigenlijk al weten, maar nog niet kunnen geloven: “Het spijt me heel...
door Wies van der Heijden | jan 21, 2022
We schrijven februari 2020. Er waait een verre vreemde wind die via Lombardije uit Wuhan lijkt te komen. Corrie schrijft niet alleen haar dagboek vol met veelzeggende dromen, dwarse gedachten, diepe gevoelens en de nodige vragen, ze verzamelt ook opmerkelijke...
door Wies van der Heijden | jan 21, 2022
Een boek over niet-aangeboren hersenletsel: een onzichtbaar verlies dat uniek is bij ieder mens in zijn eigen situatie. Verhalen die laten zien hoe belangrijk het is om te rouwen om wat verloren is gegaan. Verhalen die laten zien hoe noodzakelijk een aanpak op maat...
Recente reacties